Historiek

Scouts en Gidsen Sint-Tarsicius, toen nog VVKS Sint-Tarsicius, werd in 1939, ondertussen bijna 75 jaar geleden, opgestart in de Broederschool te Sint-Niklaas. Het eerste groepsheem werd ingericht in de gezellige ingewanden van de toenmalige landbouwschool van de Broeders. Vooral het kelderlokaal met de mooie patrouillehoeken was er prachtig.. naar het schijnt. Maar hoe gezellig de lokalen in de stoere kelder van de landbouwschool ook waren – ze waren de oorzaak dat er geleidelijk aan bijna constant overal kort-gebroekte kerels rondhingen die de ergernis opwekten van de van-nature-zachtmoedige broeders. Er werd dus verhuisd van de landbouwschool naar een pand (een omgebouwd magazijn) in een steegje van de Molendreef. Hier huisde Sint-Tarsicius wel een tijdje.
Maar van dat pand werd gezegd dat het lelijk, vuil en bouwvallig was...

Toen werd het "het huis van Toon", een hoekpand in de Nieuwstraat aan de groep toegewezen. Met dit lokaal aan 't Dreefken, dat voor alle andere doeleinden onbruikbaar was, moest onze jonge jeugdbeweging het doen. Het scheefgezakte Tarsiciusheem was een "schandaal" voor de modale buitenstaander, maar toch de "trots" voor elke rechtgeaarde Tarsiciaan.
Maar ook van dat heem werd dus gezegd dat het lelijk, vuil en bouwvallig was...

Toen bekend werd in 1959 dat 't Dreefken zou verdwijnen, werd een actie op touw gezet om eens en voorgoed een lokaal in eigendom te verwerven. Van de Broeders mochten we de afbraak van het huis behouden. Tijdens de zomervakantie van 1960 werd het heem met eigen mankracht afgebroken, de stenen gekuist en naar Puytvoet overgebracht. Hier werden de recuperatiestenen en –ramen terug in elkaar gepuzzeld en zo had Tarsicius nu eindelijk een lokaal waar zij het altijd gewild hadden: op Puytvoet, toen al het mekka van scouting in Sint-Niklaas!
Maar hoewel het ideaal gelegen was, groot comfort heeft ons puytvoetlokaal nooit geboden. Eind jaren negentig polste een oud-leider van me naar de toestand van onze lokalen. Ik moest helaas toegeven dat er weinig beterschap tegenover zijn leidingstijd viel te melden. "Dan is het nog zoals vroeger, enkel goed om de frakken weg te leggen tijdens de vergadering .." merkte hij sarcastisch op. Hoewel er vanuit de leiding en GRL reeds verschillende initiatieven waren geweest om het lokaal te renoveren, konden fundamentele problemen zoals vocht niet direct opgelost worden. Ondanks inspanningen zoals een nieuw dak, nieuwe elektriciteit, en een nieuw kleurtje op de muren, bleef er na 40 jaar intensief jeugdgebruik enkel een bouwsel over met grotachtige allures. Het alom heersende vochtige microklimaat liegt er niet om: gedurende het ganse jaar heerst er een speleologische temperatuur van 0 tot 10° C, ideaal om een zeldzame verzameling "muurschimmels" aan te leggen.
Dus van ons vorig lokaal werd en wordt ook gezegd dat het lelijk, vuil en bouwvallig is...

Eind jaren negentig rezen er opnieuw regelmatig plannen om een nieuw lokaal te bouwen. De groepsleiding luidde aan de alarmbel en stampte samen met enkele ouders, oud-leiding en leiding een vzw uit de grond. Begin 2001 werd de vzw Sint-Tarsicius officieel opgericht, met als hoofddoel de scoutsgroep moreel en financieel te ondersteunen en te zorgen voor een nieuw onderdak.
In augustus 2002 kocht de stad Sint-Niklaas een stuk grond aan, grenzend aan de huidige site binnen Puytvoet waar ons oud lokaal staat. In 2003 sloten het stadsbestuur en VZW Sint-Tarsicius voor deze grond een huurovereenkomst af voor de prijs van 1 symbolische euro. In 2007 werd de huurovereenkomst omgezet naar een opstalrecht met een duur van 40 jaar.
Na de wijziging van het RUP Puytvoet werd in 2010 in overleg met VZW Puytvoet een grondruil aangevraagd bij Stadsbestuur Sint-Niklaas omdat de opstalgrond achter het oude lokaal om milieu- en bouwtechnische redenen niet voldeed. Nu heeft VZW Sint-Tarsicius een opstalrecht van 40 jaar op de eerste helft van het "zandplein" op Puytvoet.
Vergaderingen lang werd er door het bouwcomité gebrainstormd over het nieuw lokaal, verschillende schetsen werden voorgesteld, tientallen ontwerpen overwogen om tenslotte tot een concreet bouwplan te komen, dat volledig werd uitgewerkt door onze (ex-leiding) architect Tom Verhaegen.
Parallel met alle praktische ontwerpen en planningen, werd het financiële plaatje uitgewerkt. Naast onze eigen spaarpot was er nog een pak geld nodig om onze droom waar te maken. Gelukkig konden we hiervoor enerzijds rekenen op subsidies van stad Sint-Niklaas, provincie Oost-Vlaanderen en de Vlaamse overheid, Toerisme Vlaanderen. Anderzijds vulden we het centenpotje verder met allerlei geldacties, een renteloze lening bij stad Sint-Niklaas en belastingvrije giften, mogelijk gemaakt door onze koepelorganisatie Scouts en Gidsen Vlaanderen.
In 2011 dienden we uiteindelijk onze bouwaanvraag in, die in september werd goedgekeurd door stadbestuur Sint-Niklaas. Ook werden er ondertussen afspraken gemaakt met vzw Puytvoet, prijzen vergeleken van aannemers en een planning opgesteld voor ons nieuwbouwproject.
In 2012 konden we dan uiteindelijk van start gaan!
De plannen werden geleidelijk werkelijkheid. De verschillende grote fasen werden uitgevoerd door een aantal aannemers. De bijhorende werfopvolging en ad hoc keuzes over bv. bepaalde afwerkingen en vooral kleuren.. zorgden nog voor lange, soms nachtelijke debatten binnen ons bouwcomité of RVB. Om de kosten te drukken hebben we uiteraard als scoutsgroep voor een deel van de werken zelf de handen uit de mouwen gestoken. Verschillende werkmomenten en -weekends kwamen leiding, oud-leiding, ouders en sympathisanten op de werf handen toesteken om diverse klussen zelf uit te voeren, de éne klus al wat groter dan de andere.. Ook konden we voor diverse vakgebieden rekenen op de professionele lesgevers en cursisten van de beroepsopleidingen van Syntra Midden-Vlaanderen.
En een dik jaar verder was het zover!
Uiteindelijk realiseerden we in 2013 een nieuw lokaal dat in tegenstelling tot lelijk, vuil en bouwvallig, niet alleen mooi, proper en robuust is.. maar ook praktisch, modern en veilig.

Ons lokaal zal niet alleen onderdak bieden aan onze groep, maar voldoet aan alle hedendaagse eisen van een modern jeugdverblijf en is comfortabel toegankelijk voor personen met een beperking. Het wordt dan ook erkend door Toerisme Vlaanderen als jeugdverblijfcentrum type A.